Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα την τάση να αναλύω κάθετι που ζούσα. Παρατηρούσα τους ανθρώπους γύρω μου, τα γεγονότα αλλά και τη στάση μου σε όλα αυτά. Γρήγορα κατάλαβα ότι πίσω από κάθε σκέψη ή συμεριφορά υπάρχει τουλάχιστον ένα κίνητρο, ένας λόγος.

Ο λόγος που αποφάσισα να ασχοληθώ με την ψυχολογία πηγάζει καθαρά από την ανάγκη μου να προσφέρω, σε αυτούς που το χρειάζονται, μία διαφορετική οπτική - αντιμετώπιση σε όσα τους προβληματίζουν.

Το 2008 αποφοίτησα από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών – Πρόγραμμα Ψυχολογίας, έχοντας ολοκληρώσει την πτυχιακή μου εργασία με θέμα «Σχέση πατέρα-κόρης: Σχετίζεται η επιλογή του ερωτικού συντρόφου;».

Η πρακτική μου άσκηση έλαβε χώρα στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Μελισσίων (2004) και στο ΟΚΑΝΑ – Προγράμματα Κατάρτισης για άτομα υπό εξάρτηση ή απεξαρτημένα από ουσίες και οροθετικούς (2005).

Αμέσως μόλις απέκτησα την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος (3212/28-3-2008) ασχολήθηκα με ατομικές και οικογενειακές συνεδρίες. Ειδικεύτηκα σε περιστατικά που αφορούσαν ενδοοικογενειακές σχέσεις και βία, σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, διαζύγιο και ψυχολογικές επιπτώσεις στο παιδί.

Παράλληλα, συμμετείχα σε διάφορα επιμορφωτικά σεμινάρια, σχετικά με την παιδική κακοποίηση, Δυσλεξία – Μαθησιακές Δυσκολίες Διάσπαση Προσοχής, σεμινάρια Εγκληματολογίας και Νευροψυχολογικής αποκατάστασης εγκεφαλικού τράυματος και μετατραυματικού στρες.

Στόχος μου είναι η συνέχιση των σπουδών μου στον τομέα της Παιδοψυχολογίας και ειδικότερα της Σχολικής Ψυχολογίας.