Η Τυραννία του Πρέπει

Διάλεξα τις λέξεις Τυραννία και Πρέπει με έναν σκοπό. Η μία δίπλα στην άλλη σχηματίζουν μία υπερβολή. Η έννοια του πρέπει από μόνη της προσδίδει υπόσταση και βαρύτητα σε μία πρόταση. Ή μήπως αυτομάτως μας «βαραίνει»;

Έχω συναντήσει το πρέπει με δύο έννοιες. Την έννοια του Πρέπει σαν Καθήκον και την έννοια του Πρέπει σαν Απαγόρευση.

Το «Απαγορευτικό πρέπει», μας συστήθηκε ως «Μη» και ως «Δεν Πρέπει» στα πρώιμα χρόνια της ζωής μας. Η σχεδόν αντανακλαστική αντίδραση – όντας παιδιά απέναντι στον περιορισμό των «θέλω» μας – ήταν η άρνηση και αντίσταση προς την συμμόρφωση. Από παιδιά μάθαμε να δεχόμαστε την ακατανόητη απαγόρευση που μας οδήγησε στον περιορισμό. Στον περιορισμό της επιθυμίας.

Τα όρια και οι κανόνες ακολούθησαν αμέσως μετά το απαγορευτικό πρέπει και αποτέλεσαν τον προθάλαμο για τον πρέπει σαν Καθήκον. Και το πρέπει εξαπλώθηκε σιγά-σιγά μεγαλώνοντας, σε όλες τις εκφάνσεις της προσωπικότητας και της ζωής μας.

Η τυραννία του Πρέπει υψώθηκε μπροστά μας και μας έδειξε τον δρόμο προς τις υποχρεώσεις, τον «σωστό» δρόμο.

Πόσο συχνά ακούμε «Κάνε αυτό που πραγματικά θέλεις» ή «Πρέπει να βάλεις τον εαυτό σου πάνω από όλα τα υπόλοιπα»;

Πόσους ανθρώπους γνωρίζεις που ζουν με γνώμονα τις επιθυμίες τους;

Δεν είναι άνθρωποι με παραβατικές συμπεριφορές. Ίσως, είναι άνθρωποι που απάλλαξαν τον εαυτό τους από όλα τα περιττά πρέπει προκειμένου να αφήσουν λίγο χώρο στα «θέλω» τους. Ίσως ακόμα, να είναι άνθρωποι που αγάπησαν λίγο περισσότερο τον εαυτό τους.

Εσύ; Είσαι έτοιμος/η να απαλλαχθείς από το τυραννικό πρέπει και να αγαπήσεις λίγο περισσότερο τον εαυτό σου;