Χωρισμός

Έψαξα να βρω τη ρίζα της λέξης «χωρισμός». Δεν μπορεί, σκέφτηκα, κάπως θα χωρίζεται κι αυτή. Με μια χιουμοριστική διάθεση, ήθελα να τη διασπάσω, να δει κι εκείνη πως είναι να σπας σε πολλά κομμάτια. Δεν κατάφερα να βρω από που προέρχεται ούτε αν ενώνεται με κάτι, πριν γίνει μια.

Κι έτσι αποφάσισα να γράψω για αυτό που όλοι ξέρουμε, βιώνουμε και διαχειριζόμαστε ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Ο χωρισμός έχει πολλά πρόσωπα. Εξαρτάται από ποια θέση τον βιώνεις.

Αν είσαι παιδί, χωρίζεσαι στα δυο. Δεν τον κατανοείς, πιθανόν να μην σε νοιάζει τόσο να τον κατανοήσεις όσο να τον αποτρέψεις. Μπορεί ακόμα να νιώθεις και υπεύθυνος – χωρίς να ξέρεις που ακριβώς έφταιξες – όμως σίγουρα θέλεις, προσπαθείς να κάνεις κάτι για να τον αποφύγεις. Κι όταν αυτό δεις πως δεν γίνεται, τότε μένεις κάπου μετέωρος ανάμεσα σε συναισθήματα που μόνο με κενό δεν μοιάζουν, γιατί καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο μέσα σου... οργή, θλίψη, πόνο και πολλά άλλα που νιώθεις ότι μόνο εσύ τα ξέρεις και κανείς άλλος...

Αν όμως είσαι γονιός; Σε αυτή την περίπτωση, τι κάνεις; Ή μάλλον τι να πρωτο κάνεις. Έχεις να διαχειριστείς πολλά, ξεκινώντας από τους καρπούς του έρωτά σου (που τελείωσε), τα παιδιά σου, που περιμένουν από σένα εξηγήσεις και λύσεις. Την ίδια στιγμή που εσύ, προσπαθείς να ισορροπήσεις και να επιβληθείς στα «μέσα» σου, που αντιδρούν και πονούν μπροστά σε όλες αυτές τις αλλαγές. Και δεν θα μιλήσω καθόλου για τα πρακτικά ζητήματα, τα οποία τώρα, από εδώ και πέρα, έχουν μοιραστεί κι αυτά στα δύο, στην καλύτερη περίπτωση. Είναι τόσα αυτά που πρέπει να αντιμετωπίσεις που στο τέλος, ίσως, ξεχνάς. Ξεχνάς να ακούσεις εσένα κι όλα όσα σου συμβαίνουν. Και κάπου εκεί, ίσως χάνεσαι...

Και πάμε να δούμε τώρα μαζί το «εύκολο» πρόσωπο του χωρισμού. Ε, ναι εύκολο, γιατί αν δεν είσαι παιδί που δέχεται έναν χωρισμό, ανήμπορο να δράσει ή γονιός που απλώς δεν ξέρει πως να αντιδράσει, τότε είσαι απλά μόνος. Και, ξέρω, νιώθεις πραγματικά πολύ μόνος. Μόνος, όταν είσαι απομονωμένος, μόνος κι όταν είναι γύρω σου πολλοί. Ακόμα κι αν είσαι αυτός που ήθελε τον χωρισμό, σε πλησιάζει κι εσένα αυτή η στιγμή που ο χρόνος σταματά και μένεις για λίγο πίσω. Σε στιγμές που μοιράστηκες - όμορφες και άσχημες δεν έχει σημασία, είναι όλες τόσο δικές σου – μοναδικές, εκείνη τη «νεκρή» ώρα. Ίσως, να προχώρησες λίγο περισσότερο και να προσπαθείς να βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά, πάλι από την αρχή. Έγινες, πάλι «Εγώ», όχι «Εμείς». Και τέλος – μπορεί αυτό να είναι και το πιο δύσκολο – φτάνεις στη στιγμή που πρέπει να αποχαιρετήσεις τα όνειρα που έκανες, που συνέδεσες με έναν άλλο άνθρωπο, που τώρα λείπει...

Σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις, δεν μπορούμε να βάλουμε τελεία και να κλείσουμε το θέμα. Αντιθέτως, είναι μια βάση για να την ανοίξουμε. Γιατί, είναι τόσα τα θέματα που γεννιούνται, που δεν πρέπει να παραμείνουν κλειστά και θαμμένα μέσα μας. Δεν υπάρχει κάτι όμορφο να ειπωθεί για το διάστημα του χωρισμού. Όμως, υπάρχουν τόσα άλλα που τον ακολουθούν, ξεκινώντας από το «χτίσιμο» του νέου σου εαυτού – αυτού που έχασες στο «Εμείς». Και πόσες φορές στη ζωή σου έχεις την ευκαιρία να αναπλάσεις εσένα; Να ξεκινάς από το μηδέν ή καλύτερα από το ένα.. από εσένα, από το «Εγώ»...